Σήμερα είχα εργαστήριο, ίσως την μειοψηφία των μαθημάτων. Ήταν ένα κλίμα αρκετά ευχάριστο σε σχέση με άλλες φορές. Το θέμα είναι όμως ότι τώρα τελευταία με έχουν ζώσει τα φίδια για το αν η σχολή στην οποία πέρασα μου αναλογεί σαν άνθρωπο, αν συμβαδίζει με τα ενδιαφέροντα μου, αν πάνω από όλα με εκφράζει και δεν γυρίσω στη πρώτη ευκαιρία να πω ότι δεν μου αρέσει η δουλειά μου ή μετά από 30 χρόνια συνειδητοποιήσω πως έκανα μια τρύπα στο νερό, μεγάλη όμως! Ξανά μάλλον στο ίδιο παιχνίδι θα καταλήξω να παίζω με την ζωή μου και να ξαναδώσω πανελλήνιες καθώς πλέον τα μαθήματα θα είναι εμφανώς λιγότερα και εγώ με περισσότερο χρόνο στη διάθεση μου να διαβάσω και χρόνο επιλογής καλύτερων καθηγητών, όχι μάλλον καλύτερων, μόνο οι τοπ θα επιθυμούσα. Αναρωτήθηκα ακόμα αν οι άνθρωποι γύρω μου, οι συμφοιτητές μου έχουν καταλάβει που έχουν διαλέξει να μπλεχτούν και δυστυχώς η πλειοψηφία νομίζω πως όχι. Αρκετές φορές οι καφέδες πάνε και έρχονται και τα κινητά χτυπούν σαν τρελά αλλά είναι σίγουροι για αυτό που κάνουν; Έχω κάποιες αξίες στην ζωή μου που σίγουρα είναι καταδικαστέες από το Σύνταγμα και από αρκετούς γονείς, αν κάποιοι βέβαια διαβάζουν το παρόν μπλογκ, και έχουν ξεχάσει πως είναι να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να τις ακολουθείς, οπότε κάθε φορά που κάτι δεν μου αρέσει καταλαβαίνω και φεύγω, έτσι είμαι εγώ. Ωριμότητα είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό και καθορίζεται από το ίδιο άτομο, δυστυχώς έρχεται πολύ αργότερα από ότι περιμένουμε με αποτέλεσμα να έχουμε ήδη μπερδευτεί κάπου και για κάποιους πήρε μια ζωή για να λύσουν τον δεσμό. Τα διαμάντια χαράζουν τον δρόμο τους σε σχέση με τον άνθρακα που χαράσσεται, έχω σκοπό να γίνω διαμάντι, θα επιθυμούσα το πιο λαμπερό. Πρακτική άσκηση ονομαζόταν και μια κατηγορία μαθημάτων στη σχολή, σε όλες νομίζω….για μένα η πρακτική σημαίνει πολλά και είναι εύκολο να επιτευχθεί σε τομέα διδακτικό, κακό σε τομέα διαβάσματος, πλέον δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω και είναι το μόνο μελανό σημείο!

Advertisements