Απόγευμα, μισόκλειστα παντζούρια,  στα σημεία που τα πυκνά φύλλα των δέντρων επέτρεπαν στο φως να περάσει φωτιζόταν η σκόνη του δωματίου ενώ το γραμμόφωνο έπαιζε άριες. Εκείνος, όπως πάντα καθισμένος στο γραφείο του, παρέα με ένα μισοσπασμένο φλιτζάνι γεμάτο καφέ και τα τσιγάρα του. Άναψε το τσιγάρο με τον αναπτήρα και απαλά τον εναπόθεσε στο πλάι, ήταν απορροφημένος με τις εφημερίδες, ενώ η μουσική κάλυπτε τα τριξίματα της καρέκλας και το περίεργο παίξιμο των ποδιών του. Για ακόμα μια φορά ξεδιάλεγε τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα και γεγονότα της προηγούμενης μέρας, εβδομάδας, μήνα… Σε μια παύση της μουσικής εκείνος ανασάλευε και το δωμάτιο φωτίστηκε σαν κάποιο θεϊκό πρόσωπο να τον επισκέφθηκε απρόσμενα… Ήταν όταν βρήκε μια παλιά φωτογραφία της μοναδικής ντίβας , του μοναδικού αστεριού που άγγιξε τη γη και τους ανθρώπους, ευτυχώς μας επισκέφθηκε… Μαρία Κάλλας, η γυναίκα με το αγέρωχο ανάστημα και την χαρακτηριστική όψη, η γυναίκα με την φωνή που ξεπερνούσε τις δυνάμεις της, η γυναίκα που αντιμετώπιζε σαν πρόκληση την επόμενη παράσταση, η γυναίκα που γεννήθηκε για να γίνεται κάθε μέρα και καλύτερη. Μέχρι την μέρα που ο Άδης την άγγιξε, η μάστιγα της σημερινής εποχής της πήρε μακριά, η κατάθλιψη για τη χαμένη της φωνή και τον νεκρό εραστή. Εκεί κλεισμένος αναλογιζόταν πως τέτοιου είδους μεγέθη δεν υπάρχουν ποια, ο κόσμος έχει γεμίσει μετριότητες. Θυμάται όταν είχε επισκεφθεί το εστιατόριο που συνήθιζαν να γευματίζουν ο Ωνάσης και η Καλογεροπούλου, ο ιδιοκτήτης ποτέ δεν επέτρεψε σε άλλο πελάτη να ξανακαθίσει εκεί, έλεγε ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του και σκουπιζόταν με τα ρυτιδιασμένα χέρια του το πόσο παθιασμένα συζητούσαν μεταξύ τους, πως κοιτάζονταν. Ύστερα πάλι θυμήθηκε την πληθώρα στάρς που έχουν κατακλείσει όλο τον κόσμο, ποιοί μπορούν να σταθούν μπροστά τους; κανείς! Ποιοί μπορούν να  ανταγωνιστούν την λάμψη τους, τη δύναμη τους; κανείς!Φράσεις όπως «Δεν θέλω να είμαι μια σταρ, γιατί τα άστρα κάποτε σβήνουν» δεν θα ξαναηχήσουν, φράσεις με μια δόση αλαζονείας αλλά και αστείες μπροστά στην εφήμερη ζωή. Ποιούς να ονοματίσει; ίσως ήταν η εποχή, τόσο ρομαντική, μα είναι εντυπωσιακό γιατί τη Συγκεκριμένη θα την μάθουν όλες οι γενιές που θα περάσουν από τη γη, μέχρι ο ήλιος να δύσει για πάντα και το άστρο των ανθρώπων να χαθεί.   

Advertisements