“…έλα μου ντε είναι σαν όλοι να μην ζουν αλλά να κάνουν υπομονή ζώντας.”

έτσι νιώθω τις τελευταίες μέρες, νιώθω βαριά σύννεφα να με πλακώνουν ενώ στην πραγματικότητα ο καιρός είναι ωραίος σχετικά…ο αέρας γύρω μου μυρίζει μπαρούτι σαν το πριν από την επίθεση, ένα γεγονός κάτι να αλλάξει τη ζωή μου, ή και όλων αν σκεφτώ ότι η φράση αυτή προέκυψε από συνομιλία με φίλη μου στο MSN. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή την περίοδο όλα είναι τόσο διαφορετικά, έχουμε μετατραπεί όλοι σε λιωμένα ρολόγια, και όλα λιώνουμε…και χαλαρώνουμε και κάθε μέρα όλο και χειρότερα και συνεχίζουμε να βουτάμε στον βούρκο που συνιθίζαμε να λέμε ζωή. Πρόσφατα αναγκάστικα να μείνω στην αναμονή του ιατρείου για να εξεταστώ μέσα σε ένα νοσοκομείο, ευτυχώς που το κτίριο είχε παράθυρα, κοίταζα συνεχώς έξω, δεν μπορούσα να το δεχτώ, δεν έχει νόημα να ερχόμαστε σε ένα κόσμο μόνο και μόνο προκειμένου να λύνουμε και να δημιουργούμε προβλήματα. Κάποτε σκεφτόμουν ότι η ζωή μου θα είναι γεμάτη ενέργεια, χαρούμενους ανθρώπους…έχω μείνει μάλλον ακόμα στο «θα» και έχω συνιδητοποιήσει ότι είναι δύσκολο να βρείς χαμογελαστούς ανθρώπους και πράγματα να παθιαστείς γιατι η ζωή σε οδηγεί στην βόλεψη, σε σπρώχνει στον εύκολο δρόμο και εσύ ακολουθείς, θαυμάζω τους ανθρώπους που κάνουν κινήσεις που ισοδυναμούν με πήδημα από γκρεμό και τελικά επιβιώνουν ζώντας όμως πλέον τα όνειρα τους, τους θαυμάζω και τους επικρωτώ γιατί είναι οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν το κοπάδι, το κοπάδι στο οποίο ανήκεις, ανήκω, ανήκουμε… 

Advertisements