Είναι βραδιά αναπόλησης η σημερινή καθώς άλλος ένας μεγάλος κύκλος έκλεισε προετοιμασίας για κάποιους, αναμονής για άλλους. Την ίδια βραδιά κιόλας και αναπολώ ήδη την παρέα, τα χαμόγελα, όλα αυτά που μας έφεραν κοντά…Ενίοτε σήμερα τελείως τυχαίος έσωσα και όλα τα κείμενα μου που ήταν αποθηκεμένα στο παλιό μας λημέρι, πριν έρθει εκείνη η βραδιά και χωριστούμε, μιλάω για τις
Χ-
epetes, κάθισα και έριξα μια ματιά σε όλα τα σχόλια, στις στιγμές που βρισκόμασταν έξω και ρωτάγαμε ο ένας τον άλλον, πως κάναμε την αρχή και πως φτάσαμε στο τέλος. Μιλώντας για όλα όσα έμειναν στο παρελθόν, πρόσωπα που γνωρίσαμε και ύστερα από καιρό τα αποχαιρετήσαμε, σχεδόν πάντα από δική τους ή δική μας αμέλεια ξεχάστηκαν και μερικές φορές τα θυμόμαστε κλαίγοντας. Άλλες φορές πάλι παθαίνουν ατυχήματα και χάνονται για πάντα παίρνοντας μαζί τους τη χαρά της νιότης τους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και μένει μία εικόνα, να κλαίνε όλοι πάνω από το μνήμα το ωραίο αγόρι ή την χαρωπή κοπέλα που χάθηκαν άδικα σε κάποια απότομη στροφή, ανεξήγητα μυστήρια, ένα από αυτά και γιατί μας δόθηκε αυτό το χάρισμα να ζούμε, άραγε να μας έστειλαν εδώ σαν κόλαση ή σαν παράδεισό;
Βραδιά αναπόλησης και ο αέρας δεν μυρίζει θάλασσα αλλά ούτε θυμιατό. Ο αέρας βουίζει έξω ενώ θα έπρεπε να είναι όλα πιο χαλαρά. Το καλοκαιρινό μπαρ άνοιξε και οι πρώτοι θαμώνες εμφανίστηκαν και το χειμωνιάτικο
NV έχει κιόλας αδειάσει. Αλλά πάντα θα χορεύουμε στην μουσική που μας έβαλαν και πάντα θα διαλέγουμε το κομμάτι που θέλουμε από τον ίδιο δίσκο μέχρι εκεί που η βελόνα θα γρατσουνίσει τον δίσκο και θα φτάσει στο τέρ μ α.

Advertisements