Συνήθως γράφω στοίχους αγγλικούς και τραγουδάω στα αγγλικά. Με γαλούχησαν με Beatles από μικρό και με μια νοοτροπία τελείως ξενική, το χώμα που πατάω πάντα το ένιωθα ασφαλές και πάντα ότι είναι ο τόπος μου. Αλλά έχω ένα παράπονο, μεγάλο…

Που και πού για αλλαγή πορώνομαι με ελληνικά τραγούδια Χατζηγιάννη, Πρωτοψάλτη, Γαλάνη, Σάκη Ρουβά (Ναι ρε!Ακούω Σάκη! έχεις πρόβλημα;) και συνηδιτοποιώ σφαίρα μέσα από ηχογραφήσεις ότι όταν τραγουδάω στη μητρική μου γλώσσα, όλα βγαίνουν άπιαστα, οι λέξεις πιο καλά αρθρωμένες, πιο καθαρά όλα, μπορώ να φωνάξω, να ψυθιρίσω αλλά προτιμώ να καταπιέζομαι στα αγγλικά γιατί δεν αντέχω την ελληνική νοοτροπία των μπουζουκιών και των λαϊκών τραγουδιών που τα αντιπαθώ πολύ. Στο speaking στα αγγλικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, μάλιστα στις εξετάσεις απαντούσα με τεράστια ευκολία, με Α το πέρασα. Θα ήθελα λοιπόν μια μέρα ηλιόλουστη να σηκωθώ από το κρεβάτι και να μπορώ να τραγουδήσω με την ίδια ευκολία και στις δύο γλώσσες αλλά φαντάζομαι πως θέλει δουλειά ακόμα απλά είπα να το εκφράσω γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει όταν οι ουρανοί είναι ανοιχτοί…

Advertisements