Πηγαίνοντας πάντα στον κινηματογράφο για να παρακολουθήσω μια ταινία παίρνω μαζί μου κάποιο από τα φυλλάδια που συνήθως έχει μέσα και διάφορα βιογραφικά ηθοποιών της ταινίας που θα δω. Αν κοιτάξεις σχεδόν σε όλες τις σοβαρές και άξιες προσοχής ταινίες θα δεις νέα παιδιά με κτισμένο μέλλον, σωστές και τεκμηριωμένες απόψεις και πολλές φορές σωστούς ανθρώπους, συνειδητοποιημένους και πολλά άλλα θετικά. Διάβασα στην συνέντευξη του Κ. Βήτα σε κάποιας κυριακάτικης εφημερίδας το ένθετο την φράση «Δεν είμαι ένα αγόρι που ψάχνω για χρήμα, δόξα και έρωτες…» «….» «έχω φάει κατραπακιές στην ζωή μου για να επιλέξω να κάνω αυτό που θέλω…». Συνειδητοποιώ πως αυτή η φράση υπερισχύει παντού γύρω μας (το ότι όλοι ψάχνουν για χρήμα, δόξα και έρωτες), ξένοι και Έλληνες καλλιτέχνες παντώς είδους σφάζονται καθημερινά για μια αρπαχτή και φοβάμαι πως ο κόσμος στον οποίο γεννήθηκα έχει χάσει κάθε είδους μέτρα και σταθμά και πάει προς ολοταχώς προς στην καταστροφή της τέχνης. Τις προάλλες άκουγα τα παρατράγουδα που έβγαλε σε δίσκο η Αννίτα, εντάξει κάναμε χαβαλέ γελάγαμε αλλά με το που άκουσα ότι πλήρωσε ο φίλος μου για αυτό, έμεινα κάγκελο…άναυδος…και άναψα ένα τσιγάρο για την ποιότητα της μουσικής που κάθε μέρα κατακρεουργείτε όλο και περισσότερο. Αντιμετώπισα και άλλη μια φρίκη προλαβαίνοντας να πεταχτώ για διακοπές στην κωμόπολη μου, το βράδυ της ανάστασης αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε στο εκεί μπουζουξίδικο, κάτι το ότι το τράβαγε η μέρα (υπενθυμίζω ότι σε τέτοια μέρη βγάζω καντήλες και καπνούς), κάτι να χορέψουμε, κάτι να γελάσουμε (εδώ με βρίσκεις περισσότερο) μπήκαμε στα «Αστέρια» που θα έπρεπε να μετονομαστούν παρακμή, η τραγουδίστρια ξεχνούσε συνεχώς τα λόγια και συμπληρώνανε οι κολλητές, από φάτσα ήταν σαν του δράκου, καλύτερα μην μιλήσω για ηλικία, αγριογκαρίδες και σώμα. Αφού το καταπίνω με κάμποσες μπύρες το θέαμα συνεχίζεται το γλέντι με ευτυχώς καλύτερα πράγματα από φωνητικής αλλά και εξωτερικής άποψης, νομίζω κάπου εδώ έχω καταλάβει ότι το θέμα έχει πάει περίπατο…

Τεσπα, αναρωτιόμουν πως γίνεται κάποιος από την ηλικία των 18 να έχει συνειδητοποιήσει ποιο θα είναι το μέλλον του και να έχει κάνει ήδη τα πρώτα του βήματα. Ζηλεύω δυστυχώς τέτοιου είδους ανθρώπους και τους θαυμάζω παράλληλα, θα ήθελα και εγώ να μπορούσα να κάνω αυτά που κάνουν, να ζω και να βλέπω την ζωή γύρω μου από τα μάτια ενός άλλου χαρακτήρα, να μεταμορφώνομαι, ή παράλληλα να ξέρω να παίζω καλά μουσική, να ενορχηστρώνω και να παίζω το πεντάγραμμο στα δάχτυλα. Νιώθω ήδη ότι κάποιο από αυτά που αποκαλώ σήμερα όνειρα, κάποιο θα γίνει αληθινό και σίγουρα όταν θα με ρωτούν δεν θα απαντώ τραγουδούσε η μαμά μου όταν καθάριζε, απαντήσεις δηλαδή που είναι τρομερά κλισέ και ανεγκέφαλες…

Advertisements