Σε ένα αυτοκίνητο μέσα,

για κάπου όχι τόσο μακριά

ακούστηκε μια φράση από άνθρωπο που εκτιμώ βαθιά,

η φράση αυτή ήταν σοφή,

και ίσως έμελε να μου αλλάξει την ζωή.

Αν την ακολουθούσα….

Έλεγε πως «ότι και αν φοβόμουν να αντιμετωπίσω, όταν ερχόταν αυτή η ύστατη στιγμή συνειδητοποιούσα πως οι φόβοι μου ήταν ένα τίποτα.».

Απλή σκόνη στην βροχή, και ελαφρύ κυματάκι που μπορεί να σου τουμπάρει την βάρκα. Λίγοι είναι οι φόβοι που έχω αντιμετωπίσει στην ζωή μου και πολλοί μου εύχονταν να ‘ταν μόνο αυτοί οι πιο δύσκολοι, γιατί μέχρι τώρα έχουν έρθει όλα ρόδινα βασικά, και από αυτά που ο κόσμος υποφέρει έχω δεχθεί τα λιγότερα. Όμως όλοι κάνουμε πίσω την στιγμή που ο φόβος εμφανίζεται και κουνάει τα πόδια μας σαν πάρκινσον και σφίγγει την κοιλιά μας σαν κοχλίας. Τα προβλήματα μας μένουν πίσω, θέλουμε να τα έχουμε πίσω μας, να κλείνουμε τα μάτια μας όταν βρίσκονται μπροστά μας. Θέλω να πιστεύω πως είμαι από τους ανθρώπους που δεν φοβάται να αντιμετωπίσει τον σκληρό διευθυντή στην συνέντευξη για δουλειά, δεν φοβάται να σταθεί στην γραμμή του πυρός αρκεί η κανόνες να ισχύουν και χτυπήματα κάτω από την μέση να μην υπάρχουν. Στα αισθηματικά μας υπάρχουν προβλήματα, αυτά τα προβλήματα δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω, μην μου το ζητήσεις, είμαι ο χειρότερος γιατί ποτέ δεν είχα επιτυχία στους ανθρώπους ως ερωτικό αντικείμενο, μόνος ως φίλος, άλλες φορές για να κρατούνται από τον ώμο, άλλες φορές για να βγαίνουν, άλλες φορές για να γελάμε, ποτέ όμως σχεδόν για τον έρωτα. Λυπάμαι όταν κρατιέμαι από ανθρώπους και έτσι τους πνίγω  αλλά δεν μπορώ, νιώθω ότι δεν το αξίζω, νιώθω πως στην επόμενη στροφή θα τους χάσω, το σύμπαν για μένα ρέει και η μόνη σταθερότητα για μένα θα ήταν το μεγάλο ‘εγώ’ αλλά όσο και αν προσπάθησα δεν τα κατάφερα γιατί όπως όλοι μας περπατώ και εγώ λειψός σε έναν δρόμο που όλοι ψάχνουμε το άλλο μας μισό.

Advertisements