O Ernesto καταγόταν από ένα μικρό χωριό, που βρισκόταν έξω από την Βαλέντσια της Ισπανίας. Κάθε καλοκαίρι πήγαινε διακοπές στην Ίμπιζα, από την ηλικία των δεκαπέντε γνώριζε ήδη την χαρά του έρωτα και τις καμπύλες πολλών γυναικών. Πλέον όμως ο Ernesto ήταν δεκαοχτώ και σύντομα θα έφευγε από το σπίτι του, πήρε λοιπόν το αγαπημένο του αντικείμενο μαζί του για να θυμάται τα παιδικά του χρόνια, ένα καρό τραπεζομάντιλο της μητέρας του και το εναπόθεσε γλυκά πάνω στο νέο του τραπέζι στο διαμέρισμα που νοίκιασε στην οδό Rue Des Petits Champs στο Παρίσι. Ως γνωστών πολλοί αντιμετωπίζουν προβλήματα ρατσισμού σε εκείνες τις περιοχές αλλά ποτέ εκείνος. Ήταν ένα πολύ ωραίο παιδί και η εξωτερική του όψη δεν θύμιζε καθόλου την καταγωγή του, είχε πράσινα μάτια και καστανά ίσια μακριά μαλλιά,  το ύψος του ήταν κάτι ελαφρός περισσότερο από το ένα και ογδόντα και ήταν γυμνασμένος λόγω των εργασιών του στο κτήμα του πατέρα του. Κάθε πρωί έπρεπε να ξυπνάει νωρίς και να πηγαίνει με το ποδήλατο του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στον αριθμό δεκατέσσερα της Rue Bonaparte, όταν οι συμφοιτητές του τον ρώταγαν γιατί κάνει αυτή την ταλαιπωρία στον εαυτό του εκείνος απαντούσε ότι το αίσθημα ελευθερίας που προσκομίζει όταν ο αέρας του ανακατεύει τα μαλλιά είναι ασύγκριτο σε σχέση με τα άλλα μέσα. Ο καιρός περνούσε γοργά, πότε με διαδηλώσεις, πότε με έρωτες με πρωτοετή Γαλλίδες, πότε με εξεταστικές, πότε με χρώματα και μπογιές. Ήρθε λοιπόν ο καιρός που ο Ernesto απέκτησε το πτυχίο του στον κλάδο του σχεδιασμού εφαρμοσμένων τεχνών, κάτι σαν γραφίστας φανταστείτε. Ο καιρός όμως κυλούσε χωρίς ούτε μια πρόταση για να μπορέσει να παρουσιάσει τις δυνατότητες του, είχε ρωτήσει σε όλα τα κορυφαία γραφεία και από όλα είχε δεχτεί τρομερή απογοήτευση. Έτσι λοιπόν μια βραδιά που είχε βγει με τους φίλους του ζήτησε δουλειά από το κλαμπ στο οποίο βρισκόντουσαν και τον πήραν αμέσως. Είχε προϋπηρεσία από τα κλαμπ της Ίμπιζας και κάτι τέτοιο δεν περνούσε απαρατήρητο. Από τότε έφτιαξε το δικό του μπλογκ και κάθε βράδυ έγραφε τις περιπέτειες του από το κλαμπ, πολύ σεξ και ποτό ουσιαστικά, αλλά που και που έγραφε και στοίχους για τραγούδια με τον δικό του ρυθμό. Ένα πρωί του έκτου του καλοκαιριού στο Παρίσι, που ο αέρας έκανε τα παράθυρα να τρίζουν και ανατρίχιαζε το κορμί του ενώ ξαπλωμένη δίπλα του βρισκόταν γυμνή μια ψηλή κοκκινομάλλα με μπλε μάτια χτύπησε το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Τζόναθαν. Ο Μπλούμπερι Τζόναθαν ήταν στενός φίλος και είχε δικό του συγκρότημα αλλά κατοικούσε στην Αγγλία και ζήταγε ουσιαστικά από τον Ernesto να αφήσει πίσω του όλη ετούτη την ευτυχία και να πάει σε αυτή την γκρίζα και αφιλόξενη χώρα που τόσο απέφευγε και μισούσε….

 

Ουφ επιτέλους τελείωσε! unlearn πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν αρκετά δύσκολο καθώς είμαι περισσότερο του ελεύθερου, ελπίζω η ιστορία να μην χαλάσει την άποψη σου για το γράψιμο μου.

Advertisements