Η καρδιά του Διαβόλου ή αλλιώς λογική. Πραγματικά δεν γνωρίζω το λόγω ύπαρξης αυτού του τίτλου απλά πιστεύω πως υποσυνήδειτα απλά μου κόλλυσε στο μυαλό, το πιθανότερο είναι να το άκουσα σε κάποια ταινία ή σε κάποια σειρά από τις τόσες που βλέπω. Προφανώς δεν έχει και ιδιαίτερο λόγω ύπαρξης το συγκεκριμένο κείμενο πέρα του ότι να τσεκάρω την ορθογραφία μου και την ικανότητα να εκφράζομαι πατώντας τα μαύρα πλήκτρα του πληκτρολόγιου μου. Απλά θα ήθελα να δηλώσω πως είμαι καλά. Νομίζω πως σε όλους αρέσει η μυρωδιά του φρέσκου χώματος μετά από μια πολύωρη βροχή, όπως και η ανατολή του ηλίου όταν είσαι κάπου με παρέα. Ενώ ο κόσμος μοιάζει να είναι αναποδογυρισμένος και όλα να πηγαίνουν προς την αντίθετη από την σωστή κατεύθυνση, υπάρχουν στιγμές που πάντα θα σε κάνουν να χαμογελάς και πάντα θα σου δίνουν για απειροελάχιστο χρόνο την εντύπωση της ευτυχίας και απέραντης αισιοδοξίας όπως όταν βλέπεις ένα παιδί να κάνει «βλακείες» στον προθάλαμο ενός νοσοκομείου που περιμένεις να εισαχθείς για εξετάσεις, σχεδόν δακρύζεις βλέποντας αυτή την τόσο όμορφη αφέλεια και αναπολείς τις μέρες που ήσουν και εσύ έτσι παρά το όλο άχαρο της υπόθεσης και του ταξιδιού που μετά ακολούθησες για να αποφανθείς στο τέλος ποιος είσαι. Θέλω να ευχαριστήσω από εδώ ακόμα και όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και με έκαναν να αναρωτηθώ για χιλιάδες πράγματα που αφορούσαν εμένα. Οι επιλογές και οι δρόμοι χαρακτηρίζονται θα έλεγα από μια απέραντη ουτοπία αν και μια τέτοια έκφραση αποτελεί πλεονασμός, αλλά σε συνειρμούς που τρέχουν σαν το ποτάμι τέτοια λάθη συγχωρούνται. Για μένα ο δρόμος της λογικής είναι ο καλύτερος δρόμος, δυστυχώς. Δεν ξερώ αν αυτό θα με βοηθήσει αλλά πραγματικά βαρέθηκα να σκέφτομαι τις επιλογές που έχω. Θέλω να υποταχθώ στην λογική που ορίζω σαν κύριος του εαυτού μου, πιστεύω πως θα μου αρέσει, θέλω να αλλάζουν όλα γύρω μου αλλά όχι εγώ ή τουλάχιστον όχι κάποια πράγματα. Είμαι ευτυχισμένος, τελεία και παύλα. Χαίρομαι που κάθε μέρα αναπνέω, χαίρομαι που μπορώ και βλέπω τα χρώματα της ίριδας και έχω ανθρώπους που με αγαπάνε και πως αν χαθώ για κάποιο διάστημα θα με αποζητήσουν. Δεν θέλω κάποιον να με καθοδηγεί γιατί το έχουν κάνει πολλοί απλά η λογική θα κυριαρχήσει. Κατά κάποιο τρόπο το σύνδρομο της απόλυτης αυτοκυριαρχίας του εαυτού μου μερικές φορές ακουμπά τα όρια της καταπίεσης αλλά ως αντίτιμο έχω την ευτυχία και την εσωτερική ευημερία. Το να είσαι μπερδεμένος είναι ότι πιο απαίσιο και εύχομαι σε όλους να ξεμπλέξουν σήμερα και οι επιλογές τους να λήξουν να τους απασχολούν, όπως λέει και ένα ρητό «απλά πήγαινε με το ποτάμι» και το μοτό αυτό δεν κρύβει κάποια πολιτική αιχμή. Κανείς δεν χάνεται εκτός και αν το αποφασίσει ο ίδιος. Αυτά για απόψε, μια έμπνευση της στιγμής ή μια μπούρδα, αυτό δεν θα το κρίνω εγώ, και χαίρομαι γιατί κάνω πάντα τις πιο κακοπροαίρετες κριτικές με στριφνή μουρίτσα, η χαμηλή αυτοπαιποίθηση είναι άλλο φλέγον θέμα που πρέπει όλοι μας να αντιμετωπίσουμε, θα σας πω ένα μυστικό, τα ρούχα θα σας δώσουν πολύ από αυτήν, φτάνει να τα φοράτε χωρίς ζώνη και να είναι άνετα για σας, προτιμώ τα τζιν, δίνουν και ένα μπιτ σεξουαλικότητας και πάντα είναι ένα νούμερο μεγαλύτερο μου. Και όπως είπαν παλιά Carpe Diem ή μια είναι η ζωή ας μην την σπαταλάμε. 

Advertisements