Μπροστά από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Ένα Mini Cooper σταματά φουριόζικο μπροστά. Μέσα βρίσκεται ένας άντρας. Μια όμορφη κοπέλα κατεβαίνει βιαστική τα σκαλιά της εισόδου, η εξωτερική της εμφάνιση είναι αμελητέα, φωνάζει στον οδηγό ¨φύγαμε¨ και βάζει ένα σκούφο στα μαλλιά.

 Η αυλαία κατεβαίνει, οι δύο πρωταγωνιστές πιάνονται χέρι-χέρι έτοιμοι να υποδεχτούν τα χειροκροτήματα του κοινού, τα φώτα ανάβουν και η αυλαία ανεβαίνει. Ποια χειροκροτήματα και οι δύο ξέρουν ότι σήμερα δεν ήταν η μέρα τους, ειδικά της ηθοποιού, μικρή και άπειρη ακόμα στο σανίδι δεν τα πήγε καλά, για την ακρίβεια
¨τα σκάτωσες¨ της φωνάζει ο συνάδελφος της, ¨με έκανες να μοιάζω με ζαρζαβατικό παίζοντας μαζί σου, πως πίστεψα σε σένα; στις πρόβες ήσουν τέλεια¨ Η κοπέλα κλαίει με λυγμούς και κάθεται σκυθρωπή, μαζεμένη σε μια καρέκλα ακούγοντας άλλο ένα λιβελογράφημα για εκείνη, δεν τολμάει να κοιτάξει στα μάτια τον συμπρωταγωνιστή της και σκηνοθέτη της παράστασης, τα μόνα λόγια που μπορεί να ψελλίζει είναι ¨συγνώμη¨, με έναν ικετευτικό χαρακτήρα. Σήμερα έπρεπε να λάμψει με την ερμηνεία της και το ξέρει αλλά μάλλον οι δυνάμεις της την προδίδουν όταν τις χρειάζεται. Καταφέρνει μετά από πολλά να φύγει από το θέατρο από την πίσω πόρτα και να κατευθυνθεί στο μπαρ του ξενοδοχείού για να πιει ένα ποτό, ουίσκι με πάγο, τόσος ήταν ο πόνος της για μια καριέρα στο θέατρο που μόλις στην έναρξη της τελείωσε. Μετά από μισή ώρα την παρέλαβε ένα
Mini Cooper και χάθηκε στην ανωνυμία της Αθήνας. Εκείνη την βραδιά χειροκρότημα δεν ήχησε στο θέατρο. Ένα μήνα αργότερα το έργο ξανανέβαινε μόνο που δεν έπαιζε εκείνη αλλά κάποια άλλη στον ρόλο της.

Η ιστορία είναι αληθινή.

Advertisements