Ο παραγεμισμένος νιπτήρας της κουζίνας με πιάτα, ποτήρια, κούπες και άλλα μαρτυρούσε πολλά όπως και τα μισοπεσμένα καλλύματα των καναπέδων. Ανοίγοντας την πόρτα θα έλεγε κάποιος ότι εισερχόταν σε καπηλειό από την μυρωδιά των τσιγάρων, του κρασιού και της βότκας. Η μουσική τζαζ, όπως πάντα, αντιχούσε στους τοίχους του υπέροχου σαλονιού καθώς το τραπέζι με τα σκαλιστά τριαντάφυλλα κουνιόταν στους ρυθμούς της. Μια παράξενη ηρεμία διακατείχε το σπίτι αυτό. Ήταν άδειο, «ελεύθερο» από πολλές απόψεις, ελέυθερο για παράνομους έρωτες και σκέτο σεξ, ελεύθερο για ατέλειωτες ώρες καπνίσματος και διαβάσματος απαγορευμένων βιβλίων και ανεξίγητης οινοποσίας και χαλάρωσης. Το σπίτι ήταν άδειο, έτοιμο για κάθε είδους πράξη, μουσική, χορός ακόμα και απαγγελία αραδιασμένων στοίχων αγαπημένων ποιητών. Όλα τόσο πρωτόγνωρα για κάποιον που έμενε μόνος. Το σπίτι ήταν άδειο, άδειο από γονείς, το φώναζαν στριγγαλιστά η πεσμένες κάλτσες, τα αραδιασμένα ρούχα και πουθενά η φωνή της λογικής για να συμμαζευτούν. Ήταν μια από τις αγαπημένες στιγμές ενός αγοριού, μόνου πλέον. Μία όαση ανάμεσα στην ασυγκράτητη όρεξη του να καταλαμβάνει όσο περισσότερο χώρο μπορούσε, τώρα μπορούσε να φωνάζει όσο ήθελε, να ουρλιάζει κυριολεκτικά τα αισθήματα του χωρίς ντροπή, να χορεύει σε έξαλλες σκηνές και να τραγουδάει παρέα με το γραμμόφωνο μαζί με της μεγάλες κυρίες, Μπίλλι Χόλιντει και άλλες…

Όταν είναι εκεί είναι όλα τόσο διαφορετικά τόσο συμμαζεμένα, τώρα κυριαρχεί το άλογο που τρέχει ανέμελα στα λιβάδια νιώθοντας έτοιμο να πετάξει ..ένα άδειο σπίτι…

Advertisements