Είναι καιρός τώρα που διαβάζω ένα βιβλίο, τον «Πίνακα της Φλάνδρας», πρόκειται για μυθιστόρημα που μπλέκει πετυχημένα την ιστορία, το μυστήριο και την περιπέτεια με έναν πίνακα. Η ταύτιση, αν μπορούμε να αναφερθούμε σε αυτή αφού η ηρωίδα είναι γένους θηλυκού και ο αναγνώστης γένους αρσενικού, είναι μεγάλη, καθώς η κοπέλα που καλείται να βρει τη λύση είναι συντηρήτρια το ίδιο με αυτό που σπουδάζω. Οπότε ένα βράδυ η ταύτιση των καταστάσεων που αντιμετωπίζει είναι τόσο μεγάλη που τρομάζω, βρίσκομαι σε ένα άλλο σπίτι, μόνος, όταν συνειδητοποιώ πως ακούω θορύβους και κρύος αέρας έρχεται από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα , ο λογισμός μου λέει ότι πρόκειται για κλέφτη. Αμέσως, χωρίς να μετακινηθώ από το κρεβάτι λες και ήμουν καρφωμένος, αρχίζω να φωνάζω και να ουρλιάζω για βοήθεια αλλά αντ’ αυτού βγαίνει από τον λαιμό μου μία ανεπαίσθητη τσιρίδα ικανή να ακουστεί όμως μόνο από τον διαρρήκτη ο οποίος έχει απλώσει τα χέρια του και ο στραγγαλισμός είναι σίγουρος…Ξύπνησα βουτηγμένος στον ιδρώτα και με τρομερό φόβο, για πρώτη φορά χάρηκα που δεν κατοικώ μόνος, αλλά πολλά ερωτήματα ξεπήδησαν στο μυαλό μου. Πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η επίδραση ενός μυθιστορήματος στα όνειρα σου και στην αληθινή σου ζωή; πόσο μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που σκέφτεσαι και δρας; Άραγε υπάρχουν παρόμοιες περιπτώσεις που η φαντασία του κάθε κοιμισμένου αναγνώστη συνεργάζεται με το συμβάν που περιγράφει ο συγγραφέας στο εκάστοτε κείμενο του;    

Advertisements