Η ανατομία ενός εγκλήματος, ανατομία ενός πτώματος. Ένα νεκρό γατάκι κείτεται στον δρόμο μου, στην ανηφόρα μου, κάποιος το πάτησε, τα έντερα του έχουν χυθεί έξω είναι ένα θέαμα αποκρουστικό, απαίσιο, που είναι οι εφτά ψυχές της; χάθηκαν με τη μια όταν η ρόδα του αυτοκινήτου πέρασε από πάνω του. Σαν το πτώμα στο μετρό ενός καθηγητή μαθηματικών, που μια αλλόκοτη ασθένεια του είχε δημιουργήσει μικρές νευρώσεις γύρω από τα μάτια, να στέκει εκεί αποσβολωμένο, χωρίς κανένας να του έχει κλείσει τα μάτια, ο χώρος εκκενώθηκε αμέσως αλλά έμεινα να το κοιτάω, σε λίγο έφτασαν οι αστυνομικοί και οι γιατροί για την βεβαίωση θανάτου, ποιος τον έσπρωξε ή τι; προς αυτήν την κατεύθυνση, είναι όλα διαμελισμένα, ο οδηγός του μετρό δεν τον είχε δει, δεν είχε ειδοποιηθεί, αυτοκτόνησε ή τον σκότωσαν; πάντα όταν αντικρίζουμε ένα πτώμα τρέχουμε μακριά του σαν να πρόκειται να μας αγγίξει η πνοή του θανάτου, όμως όχι πάντα, οι περίεργοι παραμένουν πίσω σαν άλλοι Σερλοκ Χολμς νομίζοντας πως έτσι θα εξιχνιάσουν το γεγονός, νομίζοντας πως έτσι θα μπουν στην ζωή του κάθε αγνώστου και θα ανακαλύψουν τι τον οδήγησε μέχρι εκεί. Θλιβερά γεγονότα, οι καραμπόλες στην εθνική καλύπτονται από ανοιχτόχρωμο φωσφοριζέ πορτοκαλί και τα υπόλοιπα αμάξια προσπερνάνε, έτσι και οι υπόλοιποι άνθρωποι, πέθανε κάποιος, δεν σημαίνει ότι το ίδιο πάθαμε και εμείς. Η ζωή συνεχίζεται. Το πτώμα του νεκρού αγοριού μέσα στο σιντριβάνι κάπου στην Ιταλία που βιάστηκε και ύστερα πετάχτηκε από τον βιαστή του για να αποφύγει τις κατηγορίες ψάχνοντας για άλλοθι χαμένος ίσως στις σκέψεις του και στις τύψεις που νιώθει, αν έχει μυαλό και ιδιοσυγκρασία για να συνειδητοποιήσει τι έκανε, τρέχει, χάνετε για μέρες από το σπίτι του και εν τέλει ανακαλύπτεται κρεμασμένος στο διαμέρισμα του καταδιωγμένος από τις αρχές και τις τύψεις του. Πτώματα, deadbodies είναι ότι μένει από την ψυχή του ανθρώπου, από ολόκληρη τη ζωή του, μένει εκεί χωμένο κάτω από τα χώματα ή στην κατάψυξη για περαιτέρω ανάλυση…

Advertisements