Δεν ξέρω αν έχει έρθει ο χειμώνας, δεν ξέρω αν έχει έρθει η άνοιξη. Η εικόνα είναι από ένα κλαράκι αμυγδαλιάς που έκοψα σήμερα, φρεσκο φρέσκο από τον κήπο. Μου αρέσουν οι αμυγδαλιές όπως και οι κερασσιές για τα άνθη τους, χαίρεται η καρδιά μου να τις βλέπω και ραγίζει όταν πέφτουν τα φύλλα τους. Ήδη λυπήθηκα που το έκοψα, γιατί υπάρχει η γέννηση, η ακμή, η μέση και η παρακμή, όλοι βιώνουμε αυτές τις φάσεις, όλος ο κόσμος. Για άλλο έναν λόγω όμως αγαπώ τις αμυγδαλιές είναι τα λάθος δέντρα, πάντα ξεγέλιουνται από το χειμώνα και φυτρώνουν στην λάθος εποχή, είναι σαν τα μικρά παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν και παράλληλα είναι οι αιώνιοι έφηβοι γιατί κάνουν ξανά και ξανά το ίδιο λάθος. Τέτοιο είδως ανθρώπου θα έλεγα ότι είμαι και εγώ, γκάφα στην γκάφα και βλακεία στην βλακέια, ξανά και πάντα τα ίδια λάθη ίσως αρνούμενος να μεγαλώσω και να παραδεχτω ότι έχω  αποκτήσει ευθύνες. Πάντα αρνούμαι να κρυφτώ, οι επιθυμίες μου φωνάζουν και θέλουν να είναι επίκεντρο με έναν απίστευτο εγωκεντρισμό και εγωισμό. Πάντα πιστεύοντας στην καλή πλευρά των ανθρώπων και πάντα κόντρα στο ρεύμα και ενάντιας σε κάθε συμβουλή που δίνονται πάντα για το

καλό

μου.

dsc00967.JPG

Advertisements