No this is not another article for the legendary group .Besides I am not a hippy boy .I live an anxious life, full of surprises and bad people, so I don’t have time to smoke some pot or grass, I have only time for some cigarettes and chocolate cookies.

Υπάρχουν πολλές πόρτες γύρω μας. Άλλες φορές κρύβουν τα πλήθη φωτογράφων, άλλες πάλι σκηνές που θα μας οδηγήσουν κάπου, άλλες πάλι μας τις ανοίγουν άλλοι. Τυπική διάκριση της πόρτας και στην κατάσταση που θα μας φέρει είναι η διακόσμηση και το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες. Ξύλο για το σπίτι μας, ζεστό και φιλικό ή αλουμινένια ή βαριά ασφαλείας για να προσφέρει προστασία. Γύαλινη για τουαλέτα σε ακριβά κλαμπ, γυάλινη με μέταλλο για την σχολή μας ή για κάθε είδους δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία. Είναι τόσες οι διακρίσεις. Συρμάτινη για το κοτέτσι της γιαγιάς, λευκό ξύλο για κάποιον φαντασμένο ή για κάποιο ναυτικό ίσως. Οι πόρτες ουσιαστικά σηματοδοτούν την ζωή μας, την καθοδηγούν κατά κάποιος τρόπο, είναι η πόρτα του μαιευτηρίου την οποία όλη διαβήκαμε, ήταν η πρώτη πόρτα μας και μας την άνοιξε άλλως ,αργότερα τις πόρτες τις ανοίγουμε εμείς ή πολύ απλά προσκρούουμε πάνω τους, στις ευκαιρίες που δεν καρποφόρησαν ,στις πόρτες του μέλλοντος που δεν ανοίχτηκαν, στις πόρτες που μας έδειξαν τον άνθρωπο της ζωής μας, ακούγεται σαν πρόποση αλλά ίσως θα έπρεπε να γίνεται κάθε τόσο και σε αυτές που μας διευκολύνουν ή μας δυσκολεύουν την ζωή. Όχι δεν έχω κάποια εμπειρία να παρουσιάσω, απλά εμπνεύστηκα από κάτι τελείως άσχετο.

Το φαινόμενο Άννα Γουίντερ.

Αν θυμάμαι καλά έτσι ονομάζεται η συντάκτης του μεγαλύτερου περιοδικού μόδας στον κόσμο, της Vogue. Έγινε τραγούδι, έγινε σύμβολο, έγινε ταινία και βίβλος για κάποιους «Αν δεν είναι στη Vogue ,δεν είναι στην μόδα» μας ανακοινώνει η συγκεκριμένη διαφήμιση, είναι σαν να λέει «είμαι ο αρχηγός, ακολουθήστε με», διανύουμε την εποχή της απόλυτης ελαφρότητας ή μου φαίνεται? Πλέον ο κόσμος αλλάζει, μεταμορφώνεται, άραγε φαίνεται να χρειαζόμαστε κάποιον να μας καθοδηγήσει? Το είδος του ανθρώπου που είναι αυτού του τύπου η δράκαινα συναντιέται καθημερινά, μόνο που λίγοι και εκλεκτοί είναι αυτοί που ασκούν τέτοιου είδους επιρροή, τελευταία είχα μια εμμονή με δίαιτα, δεν μπορώ να την κρατήσω, ποτέ δεν θα γίνω ο μπάρμαν που γνώρισα εκείνο το βράδυ που γοητεύτικα, ήταν ο πιο όμορφος άνθρωπος στον κόσμο αλλά δυστυχώς θα πρέπει να κάνω πλαστική ή να το ρίξω στα γυμναστήρια. Γιατί όμως κάποιος σε βάζει σε τόσες σκέψεις? τί είναι αυτό που μας αλλάζει? και μας κάνει να θέλουμε τόσο πολύ κάποια πράγματα? γιατί θέλουμε να είμαστε ιδανικοί? πολλά γιατί και ούτε μία απάντηση.

Advertisements