Είναι ένα τραγούδι,ένα τραγούδι που με εκφράζει που αν η καρδιά μου ήταν μουσικό κουτί θα το έπαιζε κάθε φορά που νιώθω μαύρα σύννεφα να με κατακλέιζουν.Είναι από το σαουντρακ της ταινίας 2046,το κυρίως κομμάτι.Σήμερα έτυχε να το ακούσω σε μια καφετέρια την κατάλληλη ώρα,οταν δηλαδή τα μουτρα μου άρχιζαν να παίρνουν την κατιούσα.Γύρω μου ήταν προσωπα που γνώριζα,πρόσωπα άγνωστα,πρόσωπα που μισώ αλλά και πρόσωπα που συμπαθώ.Ένα ρίγος με διαπέρασε σαν κάποιος να είχε αφήσει το παράθυρο ανοιχτό,ένιωθα ότι ήμουν σε ψυγείο,παρόλο που αγαπώ τόσο πολύ το συγκεκριμένο καφέ ένιωσα να πνίγομαι μέσα του.Ήθελα τα φτερα μου πίσω,να νιώσω καλύτερα,δεν άντεξα και άναψα τσιγάρο,είναι κάτι που δεν το κάνω συχνά τώρα τελευταία λόγω της γρίπης αλλά δεν άντεξα,το κλίμα ήταν τόσο βαρύ.Η φίλη μου ζήτησε να φύγουμε,αρνήθηκα πεισμωτικά της ζήτησα να περιμένει,τα βιολία,οι νότες του τραγουδιού με παρασήρουν σε άλλους κόσμους,σε άλλες εικόνες,σε άλλα πάθη και αναζητήσεις,το αγαπώ αυτό το τραγούδι,είναι εγώ,το νιώθω σαν το νερό,σαν την θάλασσα,με αγγίζει παντού…το τραγούδι τελείωσε,το τσιγάρο έσβησε,ντύθηκα χαιρέτησα τους φίλους μου και έφυγα…

Advertisements