A month or so I went to a casting studio ( you know one of those that keep some photos of you and a small video). I was extremely anxious because afterwards I was having my phonetics class so I wanted to be done as fast as possible. There was the usual guy (that now I cannot recall his name), so I fill my application and I was waiting for my turn (there was another guy in, first of me, though I was ten minutes earlier). When he finished, I enter, leaving the door behind me, half opened (I was asked so) and I was ready… Then the guy was asking things about my life and interests but with the camera off. I was explaining to him the situation with my parents and he told me something he heard
from a Swedish woman; children are borrowed people, that afther their 18th year are free to go anywhere they want. So he advised me to leave my parents and free myself to go wherever I want to.
I didn’t get it back then, because after I left I assume the guy continue doing his job properly without advising all the others too. But now I got it, the guy didn’t saw a guy just walk in, he saw a man full of energy and opportunities. So he told me all those things because I own to myself my freedom of mind.
It’s very difficult for a small man to find out how he looks to others while he defines himself the moment he meets someone. A friend’s mother told me the same thing, that I shouldn’t be afraid to express what I want from the world, and she is probably right. I am not afraid to flirt someone, to show them that I desire to be my company but I can’t show that to my dream job and I dunno why. Lack of self esteem, I dunno, I was always with people with really low self esteem but I never felt bad for who I am, though many of them try to put me down I always send them away. I met a psychiatrist the other day and she told me that I see the things some kind of black-ish and she was right, I am not the no-cloud- in my sky person…I am really shy, that’s why I like shy movies, shy lovesongs, shy characters because they end up growing the desperation inside of them and at the end of the movie they rise the light to occasion. I hate the characters from the beginning they are powerful and full of muscles, I always want these to be dead in the end, though you always fall for their beauty, but I am good-looking too, you just have to fight more for my love and certainly is not a sexual kind of love…I think it’s time to man up a little…I think it’s time for London…
Category: Uncategorized
Christophe Honore est une magnifique maestro.
This is the french phrase I would like to start with. I watched tonight his new movie “Beloved” staring Chiara Mastroianni and Catherine Deneuve.
There are a few little people in the world who can succeed such a mess in a film and though in the end you will end up crying, because the movie is about love. Honore once again manages to show us and explain all the complicity of the species of love through a musical attempt. The story is so tragic but the songs lights up the whole, eventually, in the right moments. I’ve never seen anything like this before that catches my senses and it is a truly catholic or for-all-the-humanity story. I was speechless watching the movie eating minute by minute from my time and turn it into pure gold, like a drug that makes you want to use it more. The end was breathtaking.
Now,beside the movie, the stars have something special, except the splendid Catherine Deneuve, I have to admit that I indeed admire Mastroianni.
Chiara reminds me of Melina Mercouri, her face, her toes and her weist. She is less edgy but more elegant and european in a way, a more “human” version of Melina’s who I also adore her.
Today I went to a place, to establish my participation to some new lectures. And there were you, standing alone, getting ready to smoke another cigarette. Do you remember me? is my only question. Do you still feel this way? The way you looked at me gave me the idea that you know me a lot and as the years go by you understand more of the person who I was back then, but nowadays, do you know who am I? Your face was amazing, just like the first time, your hair grew and you keep them longer, so beautiful, so black, so wild. I still like you, you know… I cannot forget my anxiety attacks and when I called you in the middle of the day, you were there to understand, the whole story started all wrong, I don’t think that now you want to be in a relationship and I certainly don’t want to, but something in your eyes show me something real and beautiful. Security.
μα δεν ξερω που εχει φυσιολογικο κοσμο,υποθετω στα φυσιολογικα μπαρ,μα εδω εστω σε όλα καπνιζουν ακαταπαυστα και εγω παθαίνω φαρυγγιτιδες…
το πιστευεις πως πλεον εχω προβλημα να μπω σε μαγαζι με κακο εξαερισμο;
Θλίψη. Όταν σηκώθηκα από μωρό μπουσουλώντας για να περπατήσω τα πρώτα μου βήματα για να φτάσω το τραπεζάκι και να πειράξω το αγαλματάκι που είχε πάνω. Δεν φαντάστηκα ποτέ πως έτσι θα είναι όλη μου η ζωή. Πως αυτό που περιμένω κάποιος να μου αλλάξει τη ζωή,δεν θα έρθει ποτέ. Πως αυτό θα πρέπει να το κάνω εγώ. Πως θα πρέπει να μάθω μόνος μου να περπατώ ξανά χωρίς τη σύμπραξη κάποιων δίπλα μου. Και η θλίψη κάθε μέρα μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ, το ότι συνοδοιπόρος δεν υπάρχει.Ότι το διπλανό μου κάθισμα είναι αδειανό. Σήμερα είναι η μέρα να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω σου και να πεις: “Μέχρι εδώ μια χαρά τα καταφέραμε”. Μέχρι σήμερα το απόγευμα, μέχρι χθες το βράδυ. Αλλά η υπομονή δεν εξανεμίζετε όπως το οινόπνευμα από ενα μισάνοιχτο μπουκάλι; μέχρι πότε θα κρατήσει, μέχρι πότε θα κρατήσω τα δάκρυα που νιώθω να αναβλύζουν μέσα μου.”Η ζωή που δεν έζησα ποτέ” είναι ένας τίτλος που κυκλοφορεί πολύ τελευταία, δεν θέλω να είναι γραμμένος στο δικό μου κούτελο, για αυτό χαμογελώ και κάνω αστεία, για να μπορούν οι ρυτίδες μου να είναι ρυτίδες χαράς, δεν ξέρω πόσα επίπεδα ψυχολογίας και υποσεινήδιτου γαμάω έτσι, αλλά αν πρέπει να ξεπαστρέψω στο πρόσωπο όλων την ευτυχία μου θα το κάνω,γιατί γουστάρω να βλέπω τον άλλον να με βλέπει ευτυχησμένο, όχι κενό, απατα τα βάθη μου, αλλά δυνατό,λαμπερό,χαρούμενο, και ας είναι όλο ψευτικο από μέσα, απλά θέλω να στο δέιξω, να το δεις για να χαρείς εσύ, εσύ ίσως λίγο πιο αληθινά από ότι εγώ,να πάρεις κουράγιο να συνεχίσεις, δεν ξέρω γιατι με τοποθετώ εκεί,ποιος εγωισμός με έχει κρατήσει, αλλά δεν ξέρω. Παραμονή πρωτοχρονιάς και δεν μου αρέσει να τοποθετώ χρονικά διαστήματα, αλλά πρέπει αυτά για εμάς τους χαζορομαντικούς σημαίνουν πολλά πράγματα, σημαίνουν πρώτα από όλα μια σύγκρουση όλων των σωμάτων,των ανθρώπων,των χαρακτήρων που βρίσκονται μέσα μας, μαι ηλίθια ανάγκη που βιώνουν όλοι μαζί να θέλουν να κατεβούν στο κέντρο και να κάνουν διαδήλωση, parade για το ότι είναι ακόαμ ζωντανοί, όλοι μέσα μας. Γινκ και Γιανκ. Έτσι θέλω να είναι η ζωή μου για αυτό διατηρώ όλες τις πλευρές μου ζωντανές. Όλες καποια στιγμή θα μου χρησιμεύσουν. Καλό 2012.Καλή επιβίωση μάγκες μου.
Έχω πολύ καιρό να γράψω το γνωρίζω. Διανύω πλέον τη τρίτη δεκαετία μου και λίαν συντόμως έχω φτάσει στο τέλος της μέσης της. Έχω στη πλάτη μου ένα πτυχίο σχολής και πολλά σχέδια για το μέλλον. Κυρίως όμως καμία ιδέα για το αν έρχομαι ή αν πάω ή αν αυτό που θέλω να κάνω, είναι αληθινό, έχει σχήμα, (όχι αν το αξίζω) αλλά κυρίως αν θα κατευοδώσει.
Τις περισσότερες φορές επέστρεφα σε αυτό το χώρο για να περιγράψω άσχημα συναισθήματα αλλά τον τελευταίο καιρό σε αυτό που καταλήγω είναι πως για μια φορά θα ήθελα να περιγράψω τα συναισθήματα πληρότητας και ευτυχίας στη συναισθηματική μου και επαγγελματική μου πορεία. Προφανώς αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει για να τη βιώσω και κάπου εδώ με μια πενταετία πρίν από τα 30 έρχομαι να αναρωτηθώ αν έχει και άλλο, αν πρέπει να οπλιστώ με περισσότερη δύναμη, ίσως, από πριν που ήμουν στην αρχή, γιατί, ενώ θα ήθελα να νιώσω ξανά 18, αυτή τη φορά έχω αποδείξεις πως το δέρμα μου θα ξεκινήσει να τραβιέται προς τα κάτω πριν το συνειδητοποιήσω και μπροστά σε αυτό το φόβο, στο φόβο του χρόνου και στο ότι ο θάνατος με περιμένει μαζί με την ημερομηνία λήξεως θα πρέπει να ανασκουμπωθώ και να πω στον εαυτό μου πως, ωραία διασκεδάσαμε μέχρι τώρα, αλλά ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε.
Η διαδικασία του να ολοκληρώσεις μια σχολή που τελικά αποδεικνύετε ένα αντικείμενο που δεν σε ενδιαφέρει πρέπει να είναι ελληνική πατέντα και καλό θα ήταν να την κατοχυρώσουμε. Συχνά σκέφτομαι πως είμαστε σε ένα τεράστιο στάδιο,τα 7 δις. που ζούμε σε αυτό τον πλανήτη, ύστερα αναλογίζομαι πως μάλλον ανήκω σε ένα τυχερό 20% που έχει την τύχη να μπορεί να κινηθεί πάνω σε αυτο το χώμα, χωρίς κινητικά προβλήματα, χωρίς να πεινάει, χωρίς να κρυώνει, αυτο τελικα ναι, σε βάζει σε μια κατηγορία πολύ καλή και απλα σκέφτομαι πως ειναι ωραία η κατηγορία,ναι. Αλλά δεν θέλω να μείνω στην κατηγορία, θέλω να προχωρήσω παραπέρα. Μετά σκέφτομαι όλα αυτά που θέλω να ασχοληθώ και μπαίνουμε στη κούρσα της εμπειρίας, δίπλα μου έχω να ανταγωνιστώ 6 χρονών παιδιά, 16 σε κάποια άλλη, 18 σε κάποια τρίτη και ίσως πάει λέγοντας και αναρωτιέμαι αν μπορώ να διανύσω την απόσταση νωρίτερα, κλέβοντας κάπως τη σειρά επειδή είμαι ήδη μεγαλύτερος, ωριμότερος και πιο κατασταλαγμένος. Ακούγομαι πολύ μπερδεμένος, δεν θες να ξέρεις τι συμβαίνει στο κεφάλι μου, ειλικρινά.
Καταλήγοντας, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ένα σωστό μέρος για μένα, ένα μέρος στο οποίο θα ενταχθώ, το οποίο ίσως να μην είναι όπως το έχω σκεφτεί αλλά που θα μου γίνει γνώριμο γρήγορα και κάπως έτσι συνεχίζω να ζω, διερωτώμενος αν υπάρχει ο έρωτας εκεί έξω και αυτός ο χώρος. Ευτυχώς, στο δρόμο και όσοι με γνωρίζουν δεν με κάνουν την ηλικία που είμαι, αυτό φαντάζομαι μου δίνει ένα προβάδισμα να έχω διανύσει τρέχοντας κάμποσο, ήδη, στη ζωή μήπως γλιτώσουμε κάτι στον τελικό δρόμο για το σκοινί.
Γιατί κανένας δεν ζητάει να πετύχει στις ανθρώπινες σχέσεις του…ζητάει μόνο να πετύχει στον επαγγελματικό τομέρα οι περισσότεροι…και απλά θεωρούν πώς η αγάπη θα έρθει να σε βρει όπου και αν είσαι αλλά οι περισσότεροι δεν κατανοούν πώς η αγάπη είναι όπως όλα τα άλλα θέλει τροφή,νερό και πολύ προσπάθεια…
Δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη…και πάνω από όλα θέλει χρόνο.
Έχουμε βγει έξω. Το μεταξύ μας περιβάλλον είναι φιλικό. Μιλάμε για επαγγελματικά. Με τον πιο ευγενικό τρόπο γυρνάω τη κουβέντα σε έμενα. Σου ζητάω συμβουλές. Έχεις απλώσει το χέρι σου κοντά μου. Μου πιάνεις τα πόδια. Το αγνοώ. Μου πιάνεις το χέρι. Το αφήνω. Σκέφτομαι. Δεν είναι χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Και οι φίλοι πιάνονται χέρι χέρι. Συνεχίζεις. Το φέρνεις στο στήθος σου. Το χέρι μου είναι το πιο νεκρό μέρος του σώματος μου. Εξακολουθείς να το κρατάς σφιχτά. Προσπαθείς να περάσεις στην οικειότητα μαζί μου. Εξακολουθώ να κοιτάω μπροστά, το κενό, ανίκανος να αντιδράσω. Μερικές φορές κοιτάω και στα αριστερά. Κοιτάς τα μάτια μου. Παρατηρείς την κούραση μου. Κούραση να μου τη πέφτουν είναι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι με εξουσία να είναι μόνοι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι χωρίς εξουσία να είναι μαζί. Δεν είναι η επιλογή σου το γνωρίζω. Είναι η επιλογή μου το γνωρίζω. Παίρνω το χέρι μακριά σου [επιτέλους]. Ξαναζωντανεύω. Επικοινωνώ. Χαμογελάω. Καταλήγει το χέρι μου πάλι στο χέρι σου. Μου το παίρνεις κάθε φορά που το βρίσκεις να χάσκει ενώ στηρίζομαι. Δεν έχω το θάρρος να σου πω πώς έχεις καταλάβει λάθος. Φοβάμαι πώς δεν θα θες να με ξαναδείς αν στο πω. Νιώθω αμηχανία. Γυρνάω σπίτι σχεδόν κλαμένος. Νιώθοντας βλαμμένος που σε άφησα να πάρεις το χέρι μου. Νιώθω απαίσια που για ακόμα μια φορά κάποιος κατάλαβε λάθος πράγματα. Δεν έχω όρεξη να δώσω τίποτα σε οποιονδήποτε που δεν βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με μένα, μεσοπέλαγα και με πλήρη ανικανότητα για status quo αλλά δεν θα ξεπουληθώ σε κανενός την ικανότητα. Παίρνω τηλέφωνο εξαγριωμένος έναν φίλο, του κλαίγομαι, μου λέει, «τι περίμενες; Πρέπει να το υποστείς τις περισσότερες φορές». Νομίζω χρειάζεσαι μια φίλη ηθοποιό να σου εξηγήσει πώς το αποφεύγει. Πρέπει να είσαι ευγενικός όταν το λες. Πες μου ξανά τη φράση. Σε εκλιπαρώ. Η φράση σου θα περάσει στην αιωνιότητα. Θα τη μεταφράσω να τη λέω και στους ξένους σκηνοθέτες. Ελπίζω αυτοί να μην μου τη πέφτουν. Απαντας γελόντας… «ναι καλά»! Δεν θέλω να κάνω καριέρα στα κρεβάτια, απαντάς πώς «δεν θα κάνεις ούτως ή άλλως καριέρα αν ξεκινήσεις από τα κρεβάτια. Στα κρεβάτια δεν σε παίρνει κανένας σοβαρά», συμφωνούμε. Παύση. Δες θέατρο. Σκέψεις. Άνθρωποι με εξουσία και χωρίς. Εγώ, ο φίλος μου, ο άνθρωπος μου, ο εξουσιάρχης και ξανά εσύ. Πάντα θα νικάει το εσύ όμως. Ποτέ ο εξουσιάρχης. Νιώθω καταραμένος.
Αφιερωμένο στον φίλο μου Λεφτέρη. Τον άνθρωπο που αντέχει να με ακούσει να γκρινιάζω.
Το πρωί ξύπνησε δίπλα στο αγόρι του που ροχάλιζε, σκέφτηκε «Ακόμα να κάνει την εγχείρηση…» έξυσε λίγο το στέρνο του και σιωπηλά άνοιξε το παράθυρο. Χάζεψε για λίγο τη θέα, χασμουρήθηκε και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Ξυπόλητος περπάτησε στο ξύλινο πάτωμα, φτάνοντας στη τουαλέτα σκόνταψε πάνω στο φαγητό της γάτας του και έβρισε χαμηλόφωνα, σφύριξε λίγο αλλά η γαλή κοιμόταν του καλού καιρού… κούνησε λίγο τα αυτιά της σε δείγμα πώς τον πήρε χαμπάρι… συνέχισε για την τουαλέτα… άνοιξε τέρμα το νερό, μπήκε από κάτω… ήταν κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε… άνοιξε το στώμα του και ορμητικά χώθηκε το νερό μέσα του, κατάπιε… ήξερε πώς δεν έκανε καλό, πώς αυτό το νερό ήταν από προχθές που είχε ανάψει τον θερμοσίφωνα, δεν τον ενδιέφερε… ανακουφίστηκε ενώ έτριβε τον εαυτό του με το σφουγγάρι και αναδυόταν άρωμα λεβάντας από το αφρόλουτρο… πλησίασε η γάτα διστακτικά και ηπιε από το νερό της ντουζιέρας της φώναξε ενώ της έριχνε νερό με τα πόδια… ξύπνησε ο γκόμενος του… του είπε καλημέρα… προσπαθώντας να γλυκάνει τη φωνή του… πλήρη αποτυχία… συνέχισε να πλατσουρίζει… μετά από κανένα 5 λεπτό άπλωνε τη πετσέτα πάνω του ενώ αδιαφορούσε για τα νερά που άφηναν τα πέλματα του στο πάτωμα… μύριζε φρέσκος καφές από τη κουζίνα… χώθηκε ανάμεσα στη ντουλάπα και έφτασε με ένα βήμα… φίλησε το αγόρι του και χάιδεψε τα μαλλιά του… κουβέντιασαν για λίγο… για τον καιρό… για το σε πόση ώρα πρέπει να πάει στη δουλειά… έτριψε το πόδι του με το πόδι του και τον κλώτσησε για πλάκα από εκνευρισμό… ντύθηκε… έριξε νερό στον καφέ και τον έβαλε στη μαρμάρινη γούρνα… αγκαλιάστηκαν ενώ του έβαζε το κασκέτο και φιλήθηκαν τρυφερά… άνοιξε τη πόρτα και το κρύο φώλιασε βαθιά μέσα στο σπίτι… τον χαιρέτησε ενώ εκείνος έβαζε τα χέρια του ανάμεσα στα πόδια του φορώντας ένα μπλε πουκάμισο και καρό κάλτσες… ήταν το αγόρι που δεν τον ενδιέφεραν να ταιριάζει τα πάντα… τον ένοιαζε όμως να ταιριάζει εκείνος μαζί του… σταμάτησε στα γωνιακά σταρμπακς… ενώ ψιχάλιζε …πήρε καφέ για τη δουλειά χωρίς πολύ σκέψη… είχε ξεχάσει πώς μόλις είχε πιει… ενώ περπατούσε τα ακουστικά δονούνταν από την ένταση της πιο καινούριας τζας συμμορίας… και σιγοτραγουδούσε τους στοίχους… συνάντησε μια φίλη του… τον χτύπησε στο ποπό τρυφερά… »τι έκανες χθες βράδυ πονηρό αγόρι;» γέλασε δυνατά ενώ τα βλέμματα τους συναντήθηκαν …δεν υπήρχε ανάγκη για παραπάνω λόγια… του τράβηξε το καπέλο και την κυνήγησε μέχρι το γραφείο ενώ του φώναζε «ο βλάκας ερωτεύτηκε» πολλές φορές… σκόνταψε σε ένα κλαδί και λούστηκε με νερό και πευκοβελόνες… η φίλη του τον καθάρισε όπως όπως… »άντε ας σοβαρευτούμε έχουμε τον ηλίθιο να μας περιμένει» τραβήχτηκαν στην άκρη του πάρκου κάτω από το υπόστεγο και περπάτησαν νευρικά και γρήγορα προς το κtίrιο με τα γυάλινα τζάμια στο τέλος της στροφής, μπήκαν μέσα… ακούστηκαν διάσπαρτες καλημέρες και χτυπήματα στη πλάτη, ξανά… στην αναπαυτική καρέκλα, στον υπολογιστή… στην ατομική του «κάψουλα» ο καθένας… άφησε τον καφέ… είχε αφήσει ένα πακέτο από χθες το βράδυ… το έκλεισε έστειλε… πήγε στο επόμενο… είχε ξεχάσει πώς έπεσε μια πευκοβελόνα… τη βρήκα εγώ. Amazon.com
Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ ήμουν κάπου στα 19,μόλις είχαμε φρεσκοδιαλύσει με μια παρέα το ομαδικό μας, θυμάμαι πως κάποιος μας είχε χαρακτηρήσει πυροτέχνημα στην τότε φρέσκια ακόμα μπλογκόσφαιρα. Επειδή τρογόμασταν με τα ρούχα μας χωρίσαμε, δεν ξέρω αν κάποιοι γράφουν ακόμα είναι σίγουρα όμως κοντά μου στη πόλη αυτό, εννοώ αν τους ψάξω θα τους βρω. Ανηκουμε σε ομάδες, μας αρέσει να το κάνουμε αυτό,μέσα από εκείνες βρίσκουμε τον εαυτό μας. Αλλά εδώ δεν ήρθα για να γράψω αυτό ούτε να αναπολήσω το παρελθόν που ας είμαστε ειλικρηνής η ελευθερία είναι ακόμα το υπέρτατο αγαθό. Πάντα οι σκέψεις μου ήταν εικόνες, για αυτό γράφω πεζά κείμενα, όχι ποίηση, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τη ποιηση την οπτικοποιούσα σαν μια μεγενθυμένη λέξη από αφρολέξ σε ένα σκοτείνό δωμάτιο να φωτίζεται αχνά από ομίχλη και να μου λεει…»τι θα γίνει; θα κάνουμε τίποτα σήμερα;», ακόμα διαβάζω τις λέξεις πίσω από τη ποιήση, τον καυλωμένο ποιητή, τη μόναχική γυναίκα, τον λάτρη του ωραίου, εκείνον που περιγράφει…ποτέ όμως ανάμεσα τους δεν βρήκα εμένα, γιατί εγω αν σκεφτώ κάτι δεν θα το γράψω, θα το κάνω. Για αυτό αποφάσησα πώς οι εικόνες είναι πιο δυνατές, πώς τα χρώματα τους με ζωντανεύουν πώς στα όνειρα μου μπορώ να ζω για πάντα αν ζουν οι εικόνες μου. Για αυτό αποφάσησα να γίνω ηθοποιός και να λέω τις ιστορίες μου και τις σκέψεις μου σαν παραμύθια και εσύ να τα ακούς και να με βοηθάς ή να μου δίνει εντολές και να με βοηθάς. Φωτογραφία, Ζωγραφική, Βιντεο, Κινηματογράφος, Πεζογραφία. Εικόνα. Φωνή. Στιγμές. Λέξεις. Τελευταίες για αυτό έχω πάψει να γράφω. Γιατί είμαι ερωτευμένος με αυτό, γιατί χαζεύω διάφορα αντί να γράφω, δεν παύω να σκέφτομαι εικόνες όμως. Κάπου σε όλο αυτό υπάρχει ένα παιδί, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα που έστεκε δίπλα μου αμίλητο για λεπτά ολόκληρα και τον θέλω κοντά μου για όσο μπορέσει να μείνει. Πώς γίνετε ένας άνθρωπος να αγαπάει τόσο τις σιωπές και τα αγγίγματα και τα φίλιά; Μην μου μιλάς απλά αγκάλιασε με. Αυτό σου ζητώ. Αυτό ζητάμε όλοι αλλά δεν ξέρουμε πώς να το πούμε. Πηδιόμαστε αλόγιστα δεξιά και αριστερά γιατί δεν ξέρουμε πώς είναι να αγαπάμε. Δεν φλερτάρουμε γιατί φοβόμαστε μην χαλάσουμε την εικόνα μας. Χανεσαι μου λεει ένας φίλος, χάνεσαι δεξιά και αριστερά, οι μεγάλοι δεν πάνε σε αυτά τα μέρη, δεν σκορπίζουν στον αέρα, ναι…αλλά κοίτα γύρω σου, ακου γύρω σου όλα είναι σκορπισμένα, μουσικές που είναι ασύνδετες, ζωγραφικές που είναι απλουστευμένες, αφαιρέσεις χωρίς προσθέσεις , να αναρωτηθείς, να μπερδευτείς, να τα μπλέξεις. Εμένα μου αρέσει όλο αυτό. Ο άνθρωπος μεγάλωσε, αυτή θα είναι η αλλαγή, ήμασταν η συγκρότηση, περάσαμε τόσα ρεύματα, ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε μεταξύ μας και να εμπνευστούμε ο ένας από τον άλλον γιατί αυτό μας έμεινε τελικά. Η ανάγκη της εμπνευσης. Για αυτό δίνουμε αυτούσια τα κομμάτια. Μια μονοκόμματη εποχή για τους θεατές να δείξουν και να δημιουργήσουν για να μπουν εκείνοι μέσα. Όχι οι δημιουργοί. Αυτοί απλά ντύνονται στα άσπρα και χάνονται.
