Όταν είχα διαβάσει τους επικήδειους του Alexander McQueen υπήρχε ένα κείμενο που περιείχε μέσα και κάποια λόγια του για τον θάνατο της μητέρας του που είχε προηγηθεί. Ο Alexander γεννήθηκε σε ένα σπίτι με πολλά αδέρφια. Αλλά παρόλα αυτά η μητέρα του τον λάτρευε, τον αγαπούσε τόσο που τα απογεύματα πήγαινε στο πατρικό του και μοιράζονταν μαζί με τα κουλουράκια και ένα καυτό τσάι με γεύση μέντας και τις εμπειρίες της προηγούμενης βραδιάς του McQ. Όταν εκείνη «κοιμήθηκε» έγραψε για το πόσες ακόμα συναντήσεις περίμενε να έχουν στον κήπο τους. Εγώ από εσένα αναρωτιέμαι τι περιμένεις να θυμάμαι. Ένα ένα αναμετριούνται τα καλά με τα κακά και αναρωτιέμαι αν κάποιο θα επιβιώσει στα σημεία. Δεν θες να έρχομαι στο εξοχικό αν έχω φίλο μαζί μου, έχεις κολλήσει στον άνθρωπο που ήμουν στα 15 μου και δεν θες να παραδεχτείς τίποτα. Εθελοτυφλείς τόσο εθελοντικά όμως, όπως όλες οι ελληνίδες μάνες. Όπως όλες κοιτούν αλλού στην ομοφυλοφιλία του γιού τους. Σε ένα άδειο δωμάτιο προτιμούν και κοιτάζουν τον τοίχο ή με οίκτο το πρόσωπο σου, ή με απέχθεια αν γνωρίζουν. Πιστεύεις πως εσύ θα επιβίωνες με κάθε επιβεβαίωση εξωτερική της αρρενωπότητας μου από σχεδόν αγνώστους σε μένα φίλους σου. Πιστεύεις πως έτσι θα επιβιώσεις αλλά δεν καταλαβαίνεις πως έτσι με πνίγεις. Έτσι επιβεβαιώνεις απλά αυτό που θέλω, να είμαι μίλια μακριά σου και να αγνοώ την ύπαρξη σου… όπως ακριβώς και εσύ τη δική μου.